OBSERVATIONS SUPPORTING ECCENTRICS IIII: DIURNAL PARALLAX

- IIII. Apparentia probans esse Eccentricos. -

IIII. In Luna, Mercurio, et Venere non semper ab Astronomis inventa est eadem diversitas aspectus, sed modo maior, modo minor, etiamsi planeta eundem situm habuerit: ita ut in Luna v.g. aliquando diversitas aspectus comprehenderit grad. I. min. 6. aliquando vero tantummodo gra. 0. min. 50. ut ait Gemma Frisius non ignobilis scriptor inter recentiores, et hoc, Luna habente eandem altitudinem supra Horizontem. Necesse igitur est, planetam modo altiorem fieri respectu centri terrae, modo humiliorem. Quando enim planeta est humilior, hoc est, terrae propinquior, maiorem admittit aspectus diversitatem, quando vero sublimior a terra fertur, minorem: dummodo tam ibi, quam hic eandem habeat supra Horizontem altitudinem, ut supra demonstravimus cap. I. cum de ordine sphaerarum caelestium disputaremus, [Parallax variations] et perspicue etiam apparet in hac praesenti figura, in qua ad sinistram astrum modo remotius a terra, modo propinquius terrae, eandem habet altitudinem respectu lineae rectae ductae ex centro mundi per centrum astri, hoc est, eandem altitudinem veram, sive eundem locum verum: Ad dextram vero astrum nunc minus a terra distans, nunc magis, eandem habet alitudinem respectu lineae recte aeductae ab oculo, seu superficie terrae per astri centrum. Non potest autem unum, idemque astrum modo terrae propinquius fieri, modo ab eadem abesse longius, si in orbe concentrico feratur, sed solum, si in Eccentrico, ut ex dictis perspicuum est. Non ergo sine ratione Astronomi planetas in Eccentricis orbibus circumduci affirmarunt. Hae sunt quatuor apparentiae, (relictis multis aliis) quibus merito Astronomi contendunt persuadere, planetarum sphaeras componi ex orbibus eccentricis, in quibus propriis motibus deferantur ab occasu in ortum. Quae quidem eodem ordine probant, et convincunt, in omnibus Planetis, uno excepto Sole, dari etiam Epicyclos, in quibus ipsi planetae revolvantur, ut ex iis, quae iam sequuntur, perspicuum fiet.

OBSERVATIONS SUPPORTING EPICYCLES I: VARIATIONS IN APPARENT MAGNITUDE AT APOGEE

Back to list of sections