- I. Apparentia probans dari Epicyclos. -

I. Planetae, Sole excepto, existentes in Augae Eccentrici, id est, in puncto eccentrici a terra remotissimo, non eodem semper modo se habent ad terram. Nunc enim sublimiores, nunc humiliores feruntur: Nunc (quod ex primo sequitur.) diametri eorum minores, nunc maiores; Planetae deniquae ipsi propterea modo minores, modo maiores apparent, minoremque nunc suis diametris portionem zodiaci abscindunt, nunc maiorem: Idemque prorsus contingit, planetis in opposito Augis Eccentrici exstentibus. Haec autem diversitas ratione solius Eccentrici fieri non potest. Cum enim Aux Eccentrici semper sit in eadem distantia a terra, planeta in Auge existens semper eodem modo appareret, quoad propinquitatem, et distantiam, magnitudinem, et parvitatem. Idemque accideret, planeta in opposito Augis existente. Deberet namque semper planeta in Auge esse remotissimus a terra, et in Augis opposito propinquissimus, (ut in Sole experimur, qui solum in eccentrico orbe circumfertur.) cum tamen aliquando remotior, aliquando propinquior appareat tam in Auge <p.444> Eccentrici, quam in opposito Augis. Immersus igitur erit intra crassitiem Eccentrici Epicyclus, ad cuius motum planeta revolvatur. Ita enim nullo labore praedictae diversitatis causam reddemus. Sit enim Zodiacus, cui centrum idem cum centro mundi sit A; Eccentricus vero deferens planetam sit BCDE, cuius centrum F, a mundi centro diversum; Aux Eccentrici sit B, et oppositum Augis D. Quod si Luna v.g. solum in hoc Eccentrico moveretur, procul dubio in Auge B, remotissima semper a nobis cerneretur, et minima: In opposito vero Augis D, propinquissima nobis, et maxima perpetuo appareret. Cuius contrarium accidere deprehensum est ab Astronomis. At posito Epicyclo GHI, in quo planeta affigatur in puncto G, vel I, liquido constat, Lunam, (quod de aliis etiam planetis intelligas.) quamvis in Auge Eccentrici, vel opposito Augis extiterit, tamen quia tunc reperitur v.g. in Epicyclo ad punctum G, remotiorem a nobis apparere, quam cum in Epicyclo ad punctum I, extiterit. Sed dicet fortasse aliquis, frustra concessos esse Eccentricos, si per Epicyclum tueri possumus, planetas modo a terra esse remotiores, modo minus distantes. Cui respondendum est, quemadmodum per solum Eccentricum haec apparentia defendi non potest, ut diximus, ita quoque eandem per solum Epicyclum defendi non posse. Compertum namque est a Mathematicis, Lunam v.g. existentem in puncto Epicycli G, a terra remotissimo, non semper eandem a terra habuisse distantiam, neque eiusdem semper apparuisse magnitudines. Quod idem accidere cognoverunt, dum Luna in puncto Epicycli I, terrae proximo existebat. Idemque in aliis planetis observarunt. Necesse igitur est, Epicyclum deferri in orbe Eccentrico, non autem in concentrico, ut tanta diversitas locum inveniat. Quare non frustra in planetis, praeter Epicyclum, Eccentricus constituitur, cum uterque orbis necessarius sit, ut praedictam apparentiam tueamur. Vidi ergo certe paucis annis elapsis Martem tanta magnitudine, ut duplo tunc maior caelo serentissimo appareret, quam alio tempore, et multi mirarentur existimantes, novum in coelo sydus effulsisse. Quod idcirco dixerim, ut studiosus lector videat, tam illustrem esse hanc apparentiam de magnitudine planetarum, quae sine Eccentricis et Epicyclis defendi non potest, ut sponte sese oculis nostris interdum obiiciat sine ministerio instrumentorum.

OBSERVATIONS SUPPORTING EPICYCLES II: VARIATIONS IN PROPER MOTION AT APOGEE

Back to list of sections