[- III. Apparentia probans dari Epicyclos. -]

III. Veteres ac diligentes astrorum observatores considerarunt aliquando duas eclipses Lunares, Sole et Luna in eodem situ in utraque manentibus, puta Sole in capite Draconis, et Luna in cauda, existenteque Sole in utraque in eodem loco Eccentrici, ita ut in utraque eandem a terra distantiam habuerit, atque adeo eandem utrobique umbram terra proiecerit; inveneruntque alteram eclipsium longiori tempore durasse, quam alteram. Cuius quidem inaequalitatis causa Eccentrico soli tribui non potest. Maior enim, vel minor duratio eclipsis accidit ob ingressum Lunae in maiorem, vel minorem umbram terrae: At tunc in utraque eclipsi eadem semper fuit umbra terrae, cum Sol ponatur aequaliter a terra in utraque remotus. Oportet igitur Lunam ipsam in altera eclipsium minus remotam fuisse a terra, in altera vero magis. Nam cum terrae umbra porrigatur in conum, quod terra minor sit, quam Sol, sit, ut quo propinquior terrae fuerit umbra, eo latior sit, quo vero remotior a terra, eo angustior, et minus lata. Ex quo fit, Lunam, quo propinquior fuerit terrae, eo maiorem pertransire umbram, eo autem minorem, quo longius a terra recesserit; atque adeo eclipses fieri inaequales, quoad magnitudinem, ac durationem. Verum haec minor, maiorve distantia Lunae a terra in eclipsi Lunari tribui nullo modo potest eius Eccentrico. Ratione enim Eccentrici Luna in omni eclipsi tam Solari, quam Lunari eandem habet a terra distantiam; propterea quod Luna (ut in eius Theorica declaribitur) tam in coniunctionibus eius cum Sole, quam in oppositionibus (Fit autem omnis eclipsis Solis in aliqua coniunctione, et eclipsis Lunae in oppositione aliqua) semper in Auge sui Eccentrici existit. Confugiendum igitur est ad Epicyclum. Sic enim sine magno labore tuebimur hanc inaequalitatem eclipsium Lunarium, licet luminaria ambo eundem situm habeant, quoad caput, et caudam Draconis, aequaliterque semper Sol a terra distet, et Luna in Auge sui Eccentrici existat. Nam in una eclipsium potest Luna esse in puncto Epicycli terrae proximo, in alia vero in puncto remotissimo a terra. Unde maior erit prior eclipsis, longioreque tempore durabit, quam posterior: quia in illa pertransit Luna maiorem umbram terrae, in hac autem minorem. Exemplum habes in proposita hac figura, in qua ABCD, refert Eccentricum Solis; FIGL, Eccentricum, qui centrum Epicycli Lunae defert: FHGK, Eclipticam, quae Eccentricum Lunae secat in punctis F, et G, quorum F, v.g. caput Draconis, at G, cauda Draconis nominatur: A, est Sol in capite Draconis existens, E, terra, et G, centrum Epicycli in cauda Draconis existens, etc. Quod si quis dicat, hinc sequi, non recte nos supra ex Eclipsibus collegisse, dari Eccentricum Solis, quandoquidem, ut hic diximus, maior et minor eclipsis per Epicyclum fieri potest: occurrendum est, Epicyclum Lunae satis non esse. Nam deprehensae sunt duae eclipses Lunares inter se inaequales, existentibus luminaribus in eodem, ut diximus, situ, quoad caput, et caudam Draconis, et manente Luna in eadem parte Epicycli, puta vel in superiori, vel inferiori. Non potest autem huius inaequalitatis causa assignari, nisi dicamus, luminaria in una eclipsi minorem inter se habuisse distantiam, vel certe alterum planetarum magis ad terram accessisse, vel magis ab ea recessesse, quam in altera. Cum ergo minor haec, aut maior distantia in Epicyclum Lunae non possit referri, quod Luna in eadem semper parte Epicycli ponatur extitisse in utraque eclipsi, necessario dandus erit etiam Eccentricus.

OBSERVATIONS SUPPORTING EPICYCLES IIII: VARIABILITY OF LUNAR PARALLAX

Back to list of sections